Letero de Zamenhof al Couturat (13-a de januaro 1907): Malsamoj inter versioj

e
sen resumo de redaktoj
e
"Ĉar en la nuna tempo ekzistas nur ''unu'' lingvo arta tute preta, perfekte vivipova, plene elprovita kaj multe uzata, kaj ĉio alia estas nur projektoj;
 
"ÆarĈar tiu æiĉi lingvo apartenas al neniu aparta persono nek societo;
 
"Ĉar por la mondo estas grava la ''ekzistado'' de taŭga internacia lingvo, sed ne diskutado pri tiuj aŭ aliaj sensignifaj detaloj, kiuj prezentas nur aferon de gusto kaj neniam finiĝus;
"Kelkaj plibonigoj, kiujn laŭ nia sperto estus utile fari en Esperanto, devas esti farataj ne de apartaj personoj, sed de la Centra Lingva Komitato Esperantista, kiu pro la bono de la afero konsiliĝas pri ĉio kun la aŭtoro de Esperanto, sed kiu estas tute sendependa de tiu aŭtoro kaj ĉiujn tri jarojn elektas mem siajn membrojn.
 
"Tiujn ĉi niajn konkludojn ni dissendas al la ministroj de publika instruado de ĉiuj landoj, al ĉiuj sciencaj societoj kaj al æiujĉiuj gazetoj, kun la peto, ke..."
 
Se la Delegacio agos en ''tia'' maniero, tiam ĝi alportos al nia komuna ideo grandan servon, aŭ (en la plej malbona okazo) almenaŭ nenian malutilon. Mi estas konvinkita, ke se Vi agos en ''tia'' senco, la eminentaj esperantistoj volonte aliĝos al Vi.
Mi scias, kompreneble, ke Vi ne povas dikti al la Delegacio tian aŭ alian manieron de agado; sed Vi povas almenaŭ admoni ilin, ke ĉar oni ne povas antaŭvidi, kian aŭtoritatecon havos la komitato de la Delegacio, oni pro singardeco uzu ne la vorton "elekto", sed la sendanĝeran vorton "decido" aŭ "esploro", aŭ ion similan. Al komitato kiu "''esploras''", ĉiu esperantisto povas kuraĝe aliĝi sen timo, ke li per tio ĉi a priori malkreditigas Esperanton, kiel tio ĉi estas ĉe la vorto "elekti".
 
Mi esperas, kara smideano, ke Vi ne koleros min, ke mi tiel malkaþemalkaŝe klarigis al Vi mian nunan opinion pri la afero. Vi komprenos, ke mi faras tion ĉi ne pro ia aŭtora malhumileco. Mi faras al Vi mian proponon nur tial, ke mi estas konvinkita, ke ĝi estas la sola sendanĝera vojo, kiu kondukos nin al nia komuna celo. Se mi scius, ke la Komitato de la Delegacio estas sufiĉe aŭtoritata, por devigi la mondon akcepti ĝian decidon, tiam mi persone blinde akceptus ''ĉion'', kion la Delegacio farus; sed ĉar mi tre forte timas, ke tiu aŭtoritateco ne estos tre granda, tial pro la bono de nia komuna ideo ni devas esti tre singardaj, ke ia nepripensita paþo de la Delegacio ne pereigu la 20-jarajn laborojn de la esperantistoj.
[[Kategorio:Leteroj de L. L. Zamenhof]]
[[Kategorio:Leteroj]]
5 488

redaktoj